Σπίζα η ακανθοφάγος, Ακανθυλίς, Καρδερίνα (Carduelis carduelis)
Στρουθιόμορφο πτηνό της οικογένειας των σπιζιδών. Είναι διαδεδομένο στην Ευρώπη, Ν του 61ου παράλληλου, στη βόρεια Αφρική και στη δυτική Ασία. Μεταναστεύει προς το τέλος του φθινοπώρου από τις βόρειες περιοχές σε ζώνες με ηπιότερο κλίμα. Το πρόσωπό του έχει βαθύ κόκκινο χρώμα, ενώ οι φτερούγες του είναι κιτρινόμαυρες.
Γίνεται εύκολα αναγνωρίσιμη από το κόκκινο πρόσωπο (μάσκα) και το μαυρόασπρο κεφάλι. Έχει ολόμαυρα φτερά με πλατιά κίτρινη ρίγα, λευκό ουροπύγιο, και μαύρη ουρά με λευκές κηλίδες. Η πλάτη της είναι γκρι καφέ και
το στήθος και τα πλευρά ανοιχτό καφέ. Η κοιλιά έχει γκριζωπό χρώμα και η περιοχή ανάμεσα στην πλάτη και στην ουρά έχει λευκό χρώμα. Το μήκος, ανάλογα το είδος, είναι 12 έως 15 εκατοστά και το άνοιγμα των φτερών 21 έως 25 εκατοστά.
Το βάρος κυμαίνεται ανάμεσα στα 15 και 24 γραμμάρια. Το ράμφος είναι μακρύ και πολύ μυτερό σε λευκοκίτρινο χρώμα με μια μικρή μαύρη κηλίδα τον χειμώνα, ενώ μετά την έλευση της αναπαραγωγικής περιόδου ασπρίζει εντελώς όπως και τα πόδια που αποκτούν σάρκινο χρώμα. Τα δύο φύλα μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους με μικρές αναγνωρίσιμες διαφορές. Τα νεαρά πουλιά έχουν γκριζοκάστανο κεφάλι με αχνές ρίγες χωρίς το κόκκινο και το ασπρόμαυρο των ενηλίκων.
Γεννά τουλάχιστον δύο φορές τον χρόνο από 4-5 αβγά, τα οποία επωάζει περίπου 13 ημέρες.
Έχει ωραίο κελάδημα. Η καρδερίνα είναι γνωστή για το περίφημο κελάδημά της.
Κατηγορία: Σπιζίδες (Fringillidae)





Βιότοποι - Γεωγραφική Κατανομή
Το στρουθιόμορφο πουλί καρδερίνα είναι διαδεδομένο κυρίως στις χώρες της Ευρώπης, στη βόρεια Αφρική και στη δυτική Ασία.
Η Καρδερίνα είναι επιδημητικό πουλί και συναντάται σε όλη την Ευρώπη, τα παράλια της Βορείου Αφρικής, στην Τουρκία, στη Δυτική και Κεντρική Ασία, Σκανδιναβία, Σιβηρία. Έχουν βρεθεί επίσης και άλλα είδη στην Αμερική, στην Αυστραλία αλλά και την Νέα Ζηλανδία, με παραλλαγές στον χρωματισμό του πτερώματος. Ο Ευρωπαϊκός πληθυσμός της Κοινής Καρδερίνας υπολογίζεται μεταξύ 23 με 57 εκατομμύρια πουλιά. Οι περισσότερες Κοινές καρδερίνες των εύκρατων περιοχών της Ευρώπης, ταξιδεύουν νότια τον χειμώνα (Οκτώβριος-Απρίλιος), παρόλα αυτά, οι πληθυσμοί της Μεσογείου συνήθως δεν μεταναστεύουν.
Συναντάται ευρύτατα σε θαμνώδεις εκτάσεις, δάση με χαμηλά δέντρα, πάρκα, οπωρώνες, ελαιώνες, κήπους και ιδιαίτερα όπου υπάρχουν γαϊδουράγκαθα,σε μικρές λίμνες, σε χέρσα χωράφια, σε ανοιχτά καλλιεργήσιμα λιβάδια με μικρά δέντρα και θάμνους, σε δασότοπους, σε περιβόλια και σε κήπους. Το φθινόπωρο και το χειμώνα σχηματίζει σμήνη 40 περίπου πουλιών, ενώ την Άνοιξη, μόλις οι αμυγδαλιές βγάλουν φύλλα, αρχίζουν να προετοιμάζονται για το ζευγάρωμα.

Φυσικοί της εχθροί, εκτός από τον άνθρωπο που με διάφορους τρόπους προσπαθεί να την αιχμαλωτίσει για να απολαύσει το κελάηδημά της, είναι τα διάφορα αρπακτικά πουλιά, όπως η κουκουβάγια, τα ποντίκια αλλά και τα φίδια.
Για τον λόγο αυτό προτιμάει να χτίζει τη φωλιά της σε ψηλά, μοναχικά δέντρα για να έχει ευρύ οπτικό πεδίο και πάντα σε λεπτά εξωτερικά κλαδιά με πυκνή φυλλωσιά. Φτιάχνει την φωλιά της ανάμεσα σε διχάλες δέντρων με περισσή τέχνη χρησιμοποιώντας λεπτά κλαδάκια, φύλλα, ξερά λεπτά χόρτα και είναι η πιο γερή και περίτεχνη φωλιά από όλα τα πουλιά του είδους της.

Αναπαραγωγή - Διατροφή
Γεννάει δυο φορές περίπου 4-6 λευκογάλαζα έως γαλαζοπράσινα αυγά την κάθε φορά, μια στο τέλος της άνοιξης και μια το καλοκαίρι, αφού πρώτα έχει μεγαλώσει τα μικρά της. Ποτέ δεν γεννάει στην ίδια φωλιά. Φτιάχνει πάντα καινούρια. Κλωσά για 14 μέρες τα αυγά και τους νεοσσούς τους φροντίζουν εξίσου και οι δυο γονείς. Όταν κινδυνεύσουν τα μικρά δεν
τα εγκαταλείπει αν και είναι δειλό πουλί. Είναι πουλιά που έχουν αγάπη και αλληλεγγύη μεταξύ τους, σπάνια φιλονικούν και πάντα αλληλοβοηθιούνται.

Τρέφεται κυρίως με σπόρους, (κυρίως γαϊδουράγκαθα, τσουκνίδες, νεράγκαθα, πικραλίδες, κολλιτσίδες κ.α.), ενώ κατά την αναπαραγωγική περίοδο και με μικρά ασπόνδυλα, έντομα και αράχνες.

Το προσδόκιμο ζωής τους στη φύση είναι 8 με 10 χρόνια. Είναι πουλιά πολύ ανθεκτικά στο κρύο αλλά πολύ ευαίσθητα σε ασθένειες όπως τα εντερικά. Έχει πέταγμα κυματοειδές και χορευτικό. Όταν κελαηδάει, χαρακτηριστικό είναι οι ιδιαίτερες κινήσεις του σώματος της.
Άλλες ονομασίες που της έχουν δοθεί είναι τουρκοπούλα, από το κόκκινο χρώμα που έχει στο κεφάλι της και μοιάζει με τούρκικο φέσι. Την ονομάζουν ακόμα Γαρδέλι, Ζιγαδρέλι, Κοκκινοτσεμπερού, Πεντάμορφο, Στραγαλίνι, ενώ στην Κύπρο την λένε Σγαρτίλι.
Tags
Neuere Ältere