Το Σταυλοχελίδονο φτάνει σε μήκος τα 21 εκατοστά και προτιμά αγροτικές περιοχές. χτίζει την μεγαλόσχημη, ανοιχτή, καλαθωτή φωλιά σε σκεπές, χαλάσματα, και σε κτίσματα. Έχει την χαρακτηριστική εμφάνιση του χελιδονιού, μαύρα μακριά φτερά, και την χαρακτηριστική μακριά ψαλιδωτή ουρά. Το χρώμα στο πάνω μέρος του φτερώματος είναι μεταλλικό σκούρο μπλέ. Το μέτωπο και ο λάρυγγας έιναι καστανοκόκκινα, έχει μία φαρδιά μαύρη-μπλέ λωρίδα κάτω από τον λάρυγγα και το υπόλοιπο κάτω μέρος του φτερώματος είναι λευκό. Χαρακτηριστική είναι η μεγάλη διχαλωτή ουρά του, το μικρό ράμφος και το μεγάλο άνοιγμα του στόματος.
Το Χελιδόνι πετάει πάρα πολύ γρήγορα, με ταχύτητα που μπορεί να ξεπεράσει και τα 150 χιλιόμετρα την ώρα.
Βιότοπος – εμφάνιση: Είναι αποδημητικό πουλί που κάνει την εμφάνιση του στα μέσα Μαρτίου και φεύγει στις αρχές Οκτωβρίου για να διαχειμάσει στην Αφρική. Παρατηρείται σε μεγάλους πληθυσμούς καθ’ όλη τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού. Θα το συναντήσουμε σε ανοιχτές καλλιεργημένες περιοχές με αγροικίες, σε λιβάδια και τέλματα. Ζει κοντά στον άνθρωπο και περιφέρεται σε κατοικημένες περιοχές και κοντά σε νερά. Αφήνει ένα μελωδικό «τσβιτ» ενώ το τραγούδι του είναι ένα πολύ ευχάριστο και γρήγορο τερέτισμα ανακατεμένο με γρήγορες τρίλιες.
Αναπαραγωγή: Κατασκευάζει τη φωλιά του σε σχήμα ανοιχτού κυπέλλου χρησιμοποιώντας λάσπη, άχυρο και πούπουλα. Επιλέγει για το σκοπό αυτό συνήθως θέσεις κάτω από μπαλκόνια, στέγες σπιτιών και αποθηκών. Γεννά δύο φορές την περίοδο Απριλίου-Αυγούστου, 4-6 αυγά με κόκκινα στίγματα, την κάθε φορά.
Τροφή: Τρέφεται με μικρά έντομα κυρίως κουνούπια, που πιάνει κατά τη διάρκεια της πτήσης του.
Καθεστώς προστασίας: Συμπεριλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής άγριας ζωής και των φυσικών βιοτόπων.
Η οικογένεια αποτελείται από τα εξής είδη.
Χελιδόνια (Hirundinidae)
Σταυλοχελίδονο (Hirundo rustica)
Μιλτοχελίδονο (Hirundo daurica)
Βραχοχελίδονο (Ptyonoprogne rupestris)
Ορθοχελίδονο (Riparia riparia)
Σπιτοχελίδονο (Delichon urbica)